'Mensen raken, een spiegel voorhouden'


<p>&quot;We hebben allemaal verantwoordelijkheid&quot;, zegt Renata Ramos. &quot;Je moet nadenken wat je wilt voor de toekomst van je kinderen.&quot;</p>

"We hebben allemaal verantwoordelijkheid", zegt Renata Ramos. "Je moet nadenken wat je wilt voor de toekomst van je kinderen."

'Mensen raken, een spiegel voorhouden'

  Nieuwsflits

BATAU - Renata Ramos (1976), geboren in Brazilië, schreef het boek ‘Ik ben Nederlander! Ik respecteer mezelf!’ Eerder verscheen van haar hand ‘Ik ben Braziliaans, respecteer mij!’, dat gaat over de cultuur in haar geboorteland. In haar nieuwste boek beschrijft ze hoe een buitenlander een Nederlander ziet. Renata was eerder in Nederland, ze woont hier nu sinds 2015.

Door Louise Mastenbroek

In ‘Ik ben Braziliaans, respecteer mij’ gaat het ook over de Nederlandse manier van leven en wordt getoond hoe de Nederlandse maatschappij functioneert. Dingen die hier werken en in Brazilië niet. “Dat boek leidde vanzelf tot mijn nieuwste boek. Als je als buitenlander net in Nederland bent, dan ben je onder de indruk. Je bent trots hier te zijn. Nederland is leuk, het is netjes, georganiseerd, alles werkt op tijd. Dat voelt goed. Maar na een paar jaar vallen dingen op die niet kloppen. Nederlanders hebben goede manieren, maar sommige dingen zijn niet leuk in jullie leven en cultuur. Mijn boeken zijn om mensen wakker te laten worden. Je moet iets doen met jezelf en met je land. Jullie zijn te trots in mijn ogen, dan kan je niet evolueren. Rustig aan, doe een stap terug. Kijk eens naar jezelf, zoals een buitenlander kijkt naar de Nederlander.” 

Kleine wereld

Renata beschrijft de Nederlander als een angstig subject, opgesloten, levend in een kleine wereld van regels om alles te kunnen controleren. Leven in een automatisme. Gesloten voor nieuwe ideeën, nieuwe concepten, nieuwe mensen, gevoelens. Naar haar mening heeft de Tweede Wereldoorlog levende sporen nagelaten, die vandaag de dag nog invloed hebben. Hard lachend: “Als je hier bij iemand komt, vooral bij ouderen, dan krijg je koffie met een koekje uit een blikje. Dan gaat het blik dicht en terug in de kast. Laat staan, denk ik dan. De oorlog is voorbij, iedereen heeft geld voor koekjes. Als iemand er drie wil, laat ze eten.” Renata realiseert zich dat zij in een land opgroeide waar het warm is en het leven zich meer buiten afspeelt. “De Brazilianen zijn open, dat mis ik hier. Als buitenlander kan je hier geen complete vriendschap sluiten met een Nederlander. Er is angst voor relaties met buitenlanders. Je voelt de afwijzing, er is geen vertrouwen.” 

Teleurstellend

Renata signaleert in haar boek ook een gebrek aan goede banen voor buitenlanders. Anders dan in Brazilië, waar, als je goed bent, capaciteit meer geldt dan nationaliteit. Erg teleurstellend, stelt ze en vervolgt met: buitenlanders zijn niet welkom, tenzij ze op vakantie zijn, zo voelt de buitenlander die hier woont zich tenminste! Ook geslotenheid voor nieuwe ideeën, kleuren, gebruiken, kleding en voor God krijgt aandacht in het boek. Ze beschrijft vervelende situaties, maar draagt ook oplossingen aan.

Spiegel voorhouden

 ”Mensen vinden het misschien niet leuk wat ik schrijf. De intentie is om dingen te verbeteren. Ik wil mensen raken, een spiegel voorhouden zodat ze na gaan denken. Dat ze hun attitude veranderen. We hebben allemaal verantwoordelijkheid. Je moet nadenken wat je wilt voor de toekomst van je kinderen. Stop met automatisme. Kijk wat je doet.”

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden