Expositie over de eerste jaren van Nieuwegein geopend in Museum Warsenhoeck

Nieuwegein – Met persoonlijke verhalen, herkenbare interieurs en een flinke dosis geschiedenis is zaterdag in Museum Warsenhoeck de expositie ‘Een hoopvol begin…?’ geopend. De tentoonstelling neemt je als bezoeker mee naar de eerste jaren van Nieuwegein, de jonge groeigemeente die ontstond op 1 juli 1971.

Nieuwegein kreeg begin jaren zeventig een duidelijke opdracht: het verlichten van de woningnood in de regio Utrecht. Dat betekende snel bouwen, nieuwe wijken uit de grond stampen en ingrijpende veranderingen in het landschap. Voor duizenden bewoners begon hier een nieuw leven, vaak vol verwachting en hoop, maar voor anderen ook met twijfel en aanpassing.

Eerste Nieuwegeiners

Centraal in de expositie staan de verhalen van zestien zogenoemde ‘eerste Nieuwegeiners’. Zij vertellen hoe zij de komst van de nieuwe stad beleefden. Sommigen woonden al in Jutphaas of Vreeswijk en zagen de dorpen naar elkaar toe gebouwd worden. Anderen beleefden de droom van een eigen woning. Pionieren in wijken die nog niet af waren en zoeken naar samenhorigheid in een onbekende omgeving.

Wonen in het weiland

Dini Versteeg is geboren en getogen in Jutphaas. Dankzij haar vader, die in de gemeenteraad zat, kreeg ze de grote veranderingen van dichtbij mee. “We woonden in een boerderij aan de Nedereindseweg. Maar die moest wijken voor de nieuwbouw, de boerderij is afgebroken, net als veel anderen.” In haar jeugd telde Jutphaas zo’n drie- tot vierduizend inwoners.

“Ik heb alles gebouwd zien worden. Toen ze in de buurt van Makado gingen bouwen, zeiden we: je zal toch in het weiland gaan wonen. Wij noemden het Nova Zembla, het was heel gek allemaal. In die tijd kon je ook ineens subsidie krijgen als je iets organiseerde. Dat was voor ons compleet nieuw. Kreeg je zomaar geld van de gemeente. Wij deden en betaalden altijd alles zelf.” De groei van de stad had voor Versteeg zeker ook een positieve kant. “Ik vond het fijn die nieuwe mensen, een dorp is toch kneuterig. En mijn man was aannemer. Het betekende ook werk.”

Een huis via het bedrijf

Opgegroeid in een bovenhuis in Utrecht was Tonneke Dijs maar wat blij dat zij begin jaren zeventig een huis kregen in Nieuwegein. “Ruimte, groen en een tuin. We keken zo over de weilanden naar de A2, daar stond Rick’s wegrestaurant. Dat is later afgebrand. De Verhoefweg was er nog niet.” Het huis werd toegewezen door het bedrijf waar haar man werkte, geen ongebruikelijke situatie in die tijd. “Veel mensen waren in een flat terechtgekomen, maar die waren al vol. Gelukkig voor ons.” Dijs is de enige van de zestien die nog in hetzelfde huis woont.

Vreeswijk? Nooit van gehoord

Betsy de Keizer begon de makelaardij in ’73 in een drive-inwoning in Zandveld. In die tijd zag ze veel spanning tussen Jutphaas en Vreeswijk. “Nieuwegein leefde niet bij de bevolking. Ik sprak een keer een oudere man uit Jutphaas en die zei: Vreeswijk, nooit van gehoord. Er was totaal geen community, een groeikern moet ook groeien. Dat kwam pas toen er meer mensen van buiten kwamen.”

Recht uit de jaren zeventig

Op de kunstzolder van het museum is een huiskamer uit de jaren zeventig nagebouwd, compleet met meubels en kleuren uit die tijd. In deze ruimte komen de verhalen letterlijk tot leven en roepen ze bij oudere bezoekers direct herinneringen op aan hun eigen thuissituatie. ‘Dat hadden wij thuis ook.’ Een hoopvol begin…? laat zien dat de geschiedenis van Nieuwegein niet alleen in jaartallen zit, maar vooral in de ervaringen van de mensen die haar vorm gaven. Het is geen eenduidig verhaal, maar een mozaïek van verwachtingen, herinneringen en ervaringen.

Iconische foto

De iconische foto van de Lijsterbestunnel is als eyecatcher in beeld gebracht bij de expositie. Staat er iemand bekend op de foto? Laat het dan weten aan de gastheren en gastvrouwen in Museum Warsenhoeck. Het museum is geopend op woensdag, zaterdag en zondag van 14:00 tot 17:00 uur.

Louise Mastenbroek