Enzo Amatsaleh (14) uit Nieuwegein droomt van rugbycarrière in Frankrijk: ‘Doen wat ik het leukste vind’

Nieuwegein - Al zo lang hij rugbyt, droomt Enzo Amatsaleh uit Nieuwegein ervan om ooit zijn brood te verdienen met de sport. Die droom komt dichterbij nu de 14-jarige aan de vooravond staat van een trainingsweek bij de Franse rugbytopclub ASM Clermont Auvergne, die kan uitmonden in een verhuizing naar Frankrijk deze zomer.

Enzo begon op zijn zesde of zevende met rugby in Nieuwegein. Daarvoor zat hij kort op voetbal, maar dat bleek niet voor hem weggelegd. "Ik was daar iets te fysiek. Ik ging gewoon kinderen duwen in plaats van op de bal", lacht hij. Bij rugby kon hij die fysieke passie kwijt. Na twee à drie jaar maakte Enzo de overstap naar de grotere rugbyclub in Utrecht, waar hij meer kon leren en elke week met hetzelfde team speelde.

Uitverkoren

Inmiddels zit Enzo in zijn tweede jaar op een topsportschool voor rugby in Hilversum, de grootste van Nederland. Hij traint er elke dag twee keer een uur tussen zijn lessen door, en op dinsdag en donderdag komt daar nog een extra training bij vanuit zijn club in Utrecht. Zaterdag staat er bijna altijd een wedstrijd op het programma. “Ik krijg training van de beste trainers van heel Nederland. Ze zijn allemaal verbonden aan het Nederlands team en hebben zelf ook op hoog niveau gespeeld.” Doordat hij zowel op school als bij de club traint, krijgt hij de kernwaarden van rugby dubbel ingeprent - met name respect.

Dat contact met de Franse club kwam er via zijn vader Romano. "Wij gaan van de zomer die kant op, en ik weet dat ze daar altijd zomerkampen hebben", vertelt Romano. "Dus ik had ze gemaild - ik houd van hem een heel portfolio bij met filmpjes en foto’s - en gevraagd of hij misschien een keertje mee kon doen." Wat hij niet had verwacht, was dat zijn zoon op basis daarvan werd uitgenodigd voor een selectiedag in februari - tweehonderd jeugdspelers tussen de veertien en achttien jaar, vrijwel allemaal uit Frankrijk. Enzo is een van de vier die terug mag komen voor een volledige trainingsweek.

Specialiteit

Enzo vermoedt dat hij is opgevallen door zijn scrum, naar eigen zeggen zijn specialiteit. Bij een scrum duwen twee teams tegen elkaar aan om de bal te bemachtigen. "Ik ben best wel groot en lang, ik heb sterke benen - waardoor ze me ook niet zo snel wegduwen." Tijdens de selectiedag was hij de enige die één-op-één won van een trainer. Dat hij überhaupt werd geselecteerd is bijzonder, want de club geeft de voorkeur aan Franse spelers. Voor Enzo een extra bevestiging van zijn rugbytalent, vooral omdat hij weleens te horen krijgt dat hij alleen maar in het eerste team zit omdat zijn vader hoofdtrainer is. “Nu heb ik echt laten zien dat ik het ook zonder mijn vader kan."

Naast rugbykwaliteiten kijkt de club tijdens de trainingsweek ook naar hoe de Nieuwegeiner past binnen de groep. En als de week er eenmaal op zit, is het afwachten op een mailtje of Enzo bij de club mag komen spelen. “Dan is er een contract voor drie jaar en ga ik daar wonen in een internaat.” Hij verhuist dan al in de zomer. “Ik ga mijn ouders, mijn vrienden en mijn familie missen.”

Voor een rugbycarrière waarbij ook brood op de plank komt, is een stap naar het buitenland onvermijdelijk. "Als je hier rugbyer bent, is het de bedoeling dat je er nog wel naast werkt", zegt Romano. "In het buitenland ben je gewoon een betaalde topsporter." Enzo weet al waar hij naartoe wil: Frankrijk, Zuid-Afrika, Nieuw-Zeeland of Engeland. "Dat zijn de vier grootste rugbylanden ter wereld."

Plan B

Enzo gaat voor ASM Clermont Auvergne, maar er is een plan B. In mei reist hij ook af naar Lille - een tweede Franse profclub, waar hij is uitgenodigd voor een training en een oefenwedstrijd. "Het team van zijn leeftijd speelt op het hoogste niveau in Frankrijk. Alleen hun eerste herenteam speelt wat lager. Top 14, dat is het allerhoogste, dan heb je D2 en dan Nationaal. En Lille speelt op Nationaal”, legt moeder Yulita uit. Enzo: "Als dat het ook niet wordt, heb ik het gewoon mooi meegenomen. Dan weet ik waar ik aan kan werken en hopelijk mag ik het dan een keer opnieuw proberen."

Hoe Romano en Yulita tegen het mogelijke vertrek van hun zoon aankijken? “Spannend”, antwoordt Yulita. “Ik gun het hem van harte - als dat zijn droom is, moet hij die naleven. Maar ik had met de huizenmarkt hier in Nederland verwacht dat hij pas over tien jaar uit huis zou gaan. Nu moeten we hem misschien al vroeg loslaten." Vader Romano deelt dat gevoel - en verliest straks misschien ook nog een speler uit zijn team.

Ook de praktische kant houdt de ouders bezig. Yulita: "Hoe zit het bijvoorbeeld met de leerplicht? Dat moeten we echt gaan uitzoeken. Want je wordt geloof ik uitgeschreven in Nederland als je er langer dan een bepaalde tijd niet bent. Het zou fijn zijn als hij gewoon een Nederlands diploma kan behalen, maar hoe regel je dat op afstand? Hij zit nu in de tweede. Als hij naar drie mavo gaat, is dat al pre-examen - alles telt dan mee voor zijn examens. Dus dat zijn ook wel dingen waarvan ik denk: hoe moeten we dat gaan organiseren?”

Rugbyvirus

Ondanks de zorgen die ze hebben, juichen Romano en Yulita de rugbypassie van hun zoon van harte toe - ze zijn inmiddels zelf ook besmet met het rugbyvirus. Romano is hoofdtrainer van Enzo’s team, Yulita EHBO’er en daarnaast teammanager in de regionale rugbywereld. Ze kijken samen naar de competitie en gaan naar het buitenland om wedstrijden te kijken. "Het draait hier altijd wel om rugby", zegt Yulita. “We hebben allemaal een soort van gedeelde hobby. Dan voelt het ook niet als een opoffering ofzo. We moedigen hem vooral aan: ga lekker je pad volgen.”

Enzo ziet zichzelf al in Frankrijk wonen. “Ik ga wel mijn droom achterna. Misschien ga ik uiteindelijk, als ik dan professioneel rugby speel, naar Zuid-Afrika of Nieuw-Zeeland toe. Maar ik vind het belangrijkste om gewoon lol te maken, doen wat ik het leukste vind."